Gökyüzünün gri yalnızlığında kocaman bir umut rüzgarının çarpması ile irkiliyordum bugün, öyle yalnız dediysem yazmak için kaldım tek başıma. İlkler deryasından  kavuniçi, biraz yavruağzı tonlarda açmış bir çiçeğin umudunu taşıyordum içimde,  sıcacıktı ve güneşe çok benziyordu rengi. Sonbaharın tam ortasında belki de hayatımın strateji noktasında bir karar vermişliğin başlangıcı olacak ...

Zaman bu zaman mıydı? vakit tam yerinde miydi? bilmiyorum, fakat böylesine fırtınalı bir düşüncenin hışırtısız geçirecek bir kalemi olamazdı.

   
          Zülay ÇETİN