Birikim yapılmalı bu hayatta; Anıları biriktirmeli insan, bazen düşen yaprakları, kimi zaman kitapları kimi zaman şarkıları, ara ara şiir biriktirmeli mesela…

“Hüzün, kendi başına müthiş bir deryadır. Hüzünlenmeyen insan gelişmemiş bir insandır. Kendinden kopukluğunun içindeki özlemin farkına değildir.” der Doğan CÜCELOĞLU

İşte böyle… İnsan zaman zaman onu hüzünlendiren düşündüren kaynaklara eğilmeli bir nebze kendini bulmalı. Hayran olmalı iki satır yazıya, şevkle bakmalı doğaya, imrenmeli toprağa suya, dokunmalı bir çiçeğin yaprağına…

Bugününü çaldırmamalı pişmanlıklarına. Esir etmemeli yarınlarını kaygılarına. Her şey değil belki kişilik ama çok şeyidir varoluş insanın. Varlığını bulmayan, bulamayan yönetilmişliğinin zedelerini sarmayla uğraşır bir ömür boyu. Zorla tutunmaya çalıştığınız dallar da artık size yabancı gelecektir bir zaman sonra. Elinizi her attığınızda kırılmaların sesi incitecektir yüreğinizi…

Zülay ÇETİN