Anlamsız kifayetsiz sebepsiz kaldı cümlelerim,

Bilmezden gelindi söylediklerim .

Anlatılamayacak kadar zor,

Anlaşılamayacak kadar huzursuzdu hikayelerim.

Yorgun, üzgün ,sefil sefalet yaşanmışlığın ardında bir kalem…

Taşmıştı, coşuyordu bu gece,

Ezberlemişti artık rüyalarımı yazıyordu hece hece .

Kimine sövdü, kimine sordu çok uzaklardan bir bilmece.

Yola çıktım yol benimdi, çok güzeldi yürümek,

Koşmak ulaşmakta güzeldi elbet.

Yolun yarısında baktım şöyle , sözüm bitmişti,

Bu yolun yolcusu da kalem değildi,

Olmadığını anlamak daha özeldi.

Zülay ÇETİN