Bazen hüzünlü bazen telaşlı ,kimi zaman mutlu kimi zaman hayal kırıklığı olmuştu.

Yaşanmışlıkların rehberiydi duygularım .

Başkasını var etmek için çabalamıştım bunca sene,

Gördüğüm her güzel şeyi önce başkasına yakıştırır, kendime layık görmezdim.

Unutmuştum kendimi var etmeyi.

Beslemiştim sürekli ilk fırsatta ayağıma takılacak olan ejderhaları.

Kimse kendi beyninde pes etmediği sürece yıkılmazdı elbet!

Duruşla değil oluşla bu hayatta kalmaya özen gösterirdim hep,

Çözümün parçası olmazsam sorunun parçası olacağım sanırdım.

Oysa insan kendini olduğu gibi kabul edebilirse insandı.

Varlığımı yıkılmaz bir inançla desteklediğimde,

Var olduğumu hissedecektim.

Ama anladım, ben olduğum gibi güzeldim anlamlıydım.

Kendimi sevdiğim kadar hafifliyor, kendime dokunduğum kadar devleşiyordum.

Biliyorum artık bana yakışmayacak tek şey kendimden vazgeçmekti…

Zülay ÇETİN