Yorgunluğumla uykum arasındaydın en son dün gece.

Gözlerimin perdesinden şiddetle çekerlercesine açılıyordun,

Hem de yorgunluğumun sızılarına karışıyordun bende.

Rahatsız etmeden yüreğimi titretmenden aldığım her nefesin sesini kısarak soluyordum havayı .

Hani kıyamadığım birazda örselenmekten tat aldığım uykular gibiydin.

Bazen rezil bir yatış da boyun tutulması kadar acı,

Bazen de kuş tüyü yatağımdan uyanırcasına coşku dolu dinç akıyordun benden.

Zorla yazılmış satırlarımın sancısıydı yaram aslında .

Varlığın kadar az, ayakta kalabildiğim kadar güçlüydü duygularım.

Biz gibi bitik ama umut ettiklerim gibi gerçekti.

Zülay ÇETİN