Gözle görünmeyince yok oldum sanırmış insan.
Yada uzaklıklar, mesafeler tüketir diye düşünürmüş sevdayı.
Hani bir adı merhamettir aslında sadakatin ,
İçinde merhameti olmayan yıkarmış gönülü.
Bide kıyamam diyenler kıyarmış kıymetlisine .
Sessiz bir gölge olurda özleyen,
Peşinden koşulanda hep koşturduğunu sanır.
Aslında peşine düşen ona değil,
Yaşanmışlıkların hatırası izinden giderde bilmez bedbaht ruhlu kişi.
Ara ara yoklar vicdan insanı, bil ki çıkar iki dudak arasından bir ahh!
Bazen pişmanlığındır, bazen özlemişliğin,
Bazen de hasretin diğer adı.
Ama! Neticede oturulan gönül sofrası.
Kimi zaman kısmetin yer kalkarsın, kimi zaman olanla yetinir, kimi zaman aç kalırsın.
Tadını aldığın en büyük lezzet gözyaşının tuzunda saklıdır.
Senden başka kimse bilmez bilemez.
Zülay Çetin
