Her şeye yeniden diyerek uyanmıştım bir gece vakti.                                         Saat iki miydi üç müydü tam hatırlamıyorum.                                                    Hain bir düş mü yoksa binbir zulüm  sonunda cennetin sesimi geliyordu kulağıma bilemedim...                                                                                        Yıkılmış duvarlar yeniden inşa ediliyordu besbelli,                                               Çatırtılar hiç kesilmedi o gece yüreğimde.                                                        Velakin dilimde acı bir sükut ne isyan edebildim ne de hasreti dile getirebildim.                                                                                                                 Oysa ben hayatta birçok kez yenildim alışmış olmalıydı bedenim...                  Bahardan kalma bir ağaç gölgesi serinliğinde kendimi kaybettim.                  Yolumun kurak bir haziran yazına çıkacağı belliydi ,                                                  ama güneşe hasret zemheri bir kışa çıkacağını hiç hesap etmemiştim.                                                    

                                  Zülay ÇETİN