Yok gibiyim, yokta gibiyim, dünya pazar yeri çokta gibiyim,
Biraz uçta , bir uçurumda yolun sonunda gibiyim.
Zifiride karanlıkta, az biraz ilerlesem loşta gibiyim.
Kimsesiz gariban ıssız çöllerde mecnun,
Okyanuslar taşar yüreğimde sonsuz gibiyim,
Kıyılarda dalgalarda boğuşmaktan helak olmuş taş,
Yapayalnız bir çınarın kuytu yosunu,
Ölümün titrek yankısı ,
Yelkovanı geç kalmış bir saat gibiyim.
Zülay ÇETİN
İnsan sadece kendisin hocasıdır, Kendisini yine kendi yetiştirebilir. Çünkü insan sadece kendisiyle tüm gün beraberdir. Herkesin başkası gibi davrandığı bu zamanda kendisi gibi olma cesaretini gösterenler kendini yetiştirmiş güçlü kuvvetli insanlardır. Neden mi? insan sadece kendi benliğine hesap verir en büyük denetleyicisi yine insanın kendi vicdanı kendi özüdür. Kendisinin farkında olan insan derinliklerinde gömdüğü kendisine yer açandır. Her daim yüreğinin en kuytu köşesinde kendine bir minder atmış olandır. Bilgin insan gezinirken iki kare fotoğraf için dünyanın çehresini, yaşamın gizini , detaylarını fark etmeden dünyaya bakanlardan olmayandır.
Sonuç olarak bu gün pes etme günü değildir. Geçmiş gitmiş zaman üstüne ne konuşsak boş… Kontrolden çıkmış bir hayatla yaşamaktansa şartlar her zaman mükemmel olmayacak elbette ki ama eldeki şartlara göre en iyisini başarmayı öğrenmeli insan. Şöyle diyordu ŞULE ÖNCÜ bir kitabında ” Yer yüzünde olmanın tedavisi yoktur ama tesellisi vardır, tesellimiz sevmek ve çalışmak ” Bırak herkes tamda senin pes ettiğini düşünsün, yarın her zamanki gibi düşündükleriyle yetinecekler.
Vakit pes etme zamanı değil pes etme…
Zülay ÇETİN
Bir türkü mırıldandı önce kulaklığımda “Güneş küsmüş şavkımıyor ah sensiz, zerdali güzeli gözlerinle bak bana. Keder eş oldu yenemiyorum ah sensiz, baldan tatlı sözlerinle gül bana. ” sonra adımlarım hızlı hızlı ilerliyor karanlık bir sokaktan.
Semada gündüzden kalmış bir aydınlık etrafta henüz taptaze bastıkça kıyır kıyır eden bembeyaz kar.
Yüzüme usulden usulden esen bir tutam soğuk.
Parmaklarımın ucu uyuşmuş, yüreğimde inceden bir sancı sebepsiz,
Nedensiz dediğim, gerçeği kendime bile itiraf edemediğim bir sızı .
Bir sokak köpeğinin hırıltısıyla irkiliyor dalgın bedenim.
Korkmayı bile unutmuş gariban yüreğim.
Bir iki köşeyi dönünce kışı fark ettirdi havadaki kömür kokusu ve üzerinde pişirilmiş kestane.
Hissettim üşümüştüm ve bir daha anladım yalnızlığımı,
Zihnimde geçirdim biran oracıkta donup kalmayı, ama müsaade etmedi gönlüm.
Bir an önce içeriye girip oraya hapsetmemi söyledi aklım kimsesizliğimi.
Bende öyle yaptım bir kısmını kömürle karıp sobada yaktım, bir kısmını görmezden gelip evin bir köşesine fırlattım.
Şimdi mi! mutluyuz… yalnızlığımla ben bu evde ve de birlikte…..
Zülay ÇETİN
Söylediğin sözler kadarsın . Dilinden ne çıkarsa o kadar anlamlısın ve duyabildiğin kadar anlarsın zaten. Bir yanım susacak olsa öteki yanımın çığlıkları gibi yamansın.
Yüreğimin cesareti kadar delikanlı, ruhumun ürkek tarafı kadar korkaksın. Yorulduğum yol kadar uzun hasretim. Menzile varışım kadar mutluluksun. Gülebildiğim kadar hakkın var üzerimde, ama ağladıklarım kadar alacaklıyım kalbinde. Şimdi hesap kitap yapma sırası sende! Sahi benim bedelimi kaç yürekte, kaç yalan gülüşte kestin.
Sorarım! Yüreği memleket ayazlım hangi soğuk kışın semasında kaybettin beni.
Zülay ÇETİN
yüreğin son duasını ederken aklın hala umut tepelerinde tırmanmayla meşguldür. Bilmediğin tüm soruların cevabı aslında önüne serilmiştir velakin kabullenmek yerine kalbin can çekişir.
Zülay ÇETİN
¹¹
Zeytin çekirdeğim, kara buğdayım, Ekmeğim aşım gözümde yaşım, Tane karanfilim, nergis çiçeğim, Hayalim, umudum tüm geleceğim.
Güzel gözlüm kirpiklerin değer yarama, Fındıklar imreniyor güzel burnuna, Okyanuslar dalgalanır siyah saçında, Gonca açmış yanaklarında, lavantalar kokar avuçlarında.
Kokunda kaybolurdu gece uykularım,
Düşlerimde savrulurdu gülücüklerin,
Ağlasan gözyaşında boğulurdu yüreğim,
İyi ki doğdun, iyi ki geldin güzel meleğim.
Annen
Zülay ÇETİN
Sadece hükümlerden kaçmaktı düşüncem, hükmettiler.
Son sözü ben söylemek isterdim, sözlerime karşılık yalandan da olsa haklısın diyemediler.
Yorumsuz olmak, susmak, diyecek bir sözüm kalmadığı anı yaşamaktı derdim,
Beni kifayetsiz bırakan hiç kimse çıkmadı karşıma.
Konuştukça dilimin bağı çözüldü, sebeplerimi çoğalttılar susmamam için.
Ben korkmadım kimseden, doğrularımı kaybetmekten korktuğum kadar.
Yorulmadım hiçbir işten beklemenin yaşattığı acizlik kadar.
Yormadı hiçbir sevda, gözlerimi kapattığımda hatırladığım iki damla gözyaşını düşünmek kadar.
Ve inancımı hiçbir kuvvet yıkmadı insanlığın kaybolan değerleri arasında sarsılmak kadar.
Şimdi yönümü ne yana dönsem kendimi bir Viking gemisinde tutsak,
Vietnam da tropikal bir ormanda kayıp,
Ne bileyim işte…
Bilinmeyen bir coğrafyanın icra bir köşesinde,
Pembe lavinia çiçeğine can veren toprak gibi hissediyorum.
Bazen bilinmezlikte silinmiş bir ruh,
Bazen de gücüyle kudretiyle asra hükmetmiş koca bir Osmanlı gibiyim…
Zülay ÇETİN
Anlamsız kifayetsiz sebepsiz kaldı cümlelerim,
Bilmezden gelindi söylediklerim .
Anlatılamayacak kadar zor,
Anlaşılamayacak kadar huzursuzdu hikayelerim.
Yorgun, üzgün ,sefil sefalet yaşanmışlığın ardında bir kalem…
Taşmıştı, coşuyordu bu gece,
Ezberlemişti artık rüyalarımı yazıyordu hece hece .
Kimine sövdü, kimine sordu çok uzaklardan bir bilmece.
Yola çıktım yol benimdi, çok güzeldi yürümek,
Koşmak ulaşmakta güzeldi elbet.
Yolun yarısında baktım şöyle , sözüm bitmişti,
Bu yolun yolcusu da kalem değildi,
Olmadığını anlamak daha özeldi.
Zülay ÇETİN
Ömür yetmez gözle gönül görmeye, O gönülden neler geçer tercümesini etmeye.
Ömür yetmez aklın nerelere kadar gidebildigine, gittigi yerde kimlerle halini ahval ettigine.
Ömür yetmez sevgide icranın sınırlarını çizmeye, Şefkatte bir tebessüm, saygıda hatır, bakışda bir magrurluk, görmekte mahçupluk bulmaya.
Gönül ister yakışanı yapmayı, derde deva bulup hakka sahip çıkmayı, bende bilirim umutsuzluktan imanla çıkmayı.
Hayat bilir kurta kuzu teslim edilmez, aklın yetmediği yerde ilim irfan sezilmez, bilim ispattan öteye gitmez, gaflet insanı sararsa akibeti bilinmez.
Yaprak düşer yere gazel olur silinmez, toprak filiz verir kıymeti biçilmez, bal yapan arının sırrı çözülmez, değerinden öteye kimse varlık teşkil edemez.
Bütün duyguları harf etmeye bir ömür yetmez yetemezzz…
Zülay ÇETİN
Yorgun düştüğüm ilk adımda uzattım ellerimi, Önce vicdanımı ölçtüm sonra merhametimi. Bir süre bekledim noktaların ünlemle buluştuğu, Hasretlerin özlemle kavuştuğu, bir yol ayrımında.
Belkide bir köşe başında bekledim gurbetle sılanın birleşmesini. Dört duvara kilitlenmiş gurbetimin çığlıklarını duydum semanın yükseklerinde.
Bir sonbahar esintisi vurdu yüzüme azrail kılıcı gibi keskin, Bir nefes uzaklığımda biraz ılık, bir okadar hüzünlü matem havasında birkaç yaprak dökümü…
Ben bilmedim terk edip gitmeleri ve gülmedim çaresiz kalışlara, Sonra ben bilirdim her çaresizliğin her tükenmişliğin ardında yeni başlangıçlar olduğunu.
Gitmedim! Üşenmedim beklemekten, Üşenmedim ümit etmekten. Bıkmadan usanmadan el açıp dilemekten. Gönlüme düşen her ateşte korktum başkasına ateş olmaktan, korktum birilerini yakıp geçmeketen.
Bu yüzdendi belki yanışlarım, kavruluşlarım. Ben korkmadım bedel ödemekten ama korktum birine bedel ödetmekten işte ben bu yüzden, bu yüzden bedel ödedim…..
Zülay ÇETİN